Jak odnowić fotel typu finka krok po kroku?

Masz w domu wysłużony fotel finka i żal Ci go wyrzucić? Chcesz nadać mu nowe życie, ale nie wiesz od czego zacząć. Z tego tekstu dowiesz się, jak krok po kroku odnowić fotel typu finka samodzielnie.

Jak rozpoznać fotel typu finka?

Finka to klasyk z mieszkań z czasów PRL. Ma lekką, drewnianą ramę, smukłe podłokietniki i dość prostą bryłę. Dzięki temu dobrze wygląda zarówno we wnętrzach w stylu skandynawskim, jak i w aranżacjach loftowych, gdzie liczy się prosta forma i widoczne drewno.

Typowy fotel finka ma konstrukcję z litego drewna i osobno mocowane siedzisko oraz oparcie. Wiele osób maluje ramy na kolor dąb sonoma, bo pasuje do jasnych podłóg i spokojnych dodatków. Lekka, a jednocześnie wytrzymała konstrukcja sprawia, że po renowacji taki mebel nadal dobrze znosi codzienne użytkowanie.

Jak zaplanować odnowienie fotela finka?

Dobry plan ułatwia każdy remont, także mały remont mebla. Na początku trzeba sprawdzić, czy konstrukcja jest stabilna. Jeśli fotel się chwieje, słychać skrzypienie lub widać pęknięcia, trzeba je uwzględnić w zakresie prac. W wielu przypadkach wystarczy dokręcić śruby albo rozkleić i na nowo skleić łączenia.

Druga sprawa to decyzja, jaki efekt chcesz uzyskać. Jedni wybierają jasne drewno i gładką tkaninę, żeby fotel pasował do mebli w kolorze sonoma. Inni wolą ciemną bejcę i wyrazistą tapicerkę, która wpisuje się w nieco surowszy styl loftowy. Warto też od razu dobrać kolor tkaniny do dywanu, zasłon lub kanapy.

Jak ocenić stan fotela?

Na początku ustaw fotel na równym podłożu. Dociśnij każdy róg. Jeśli któryś unosi się albo fotel buja się na boki, rama wymaga wzmocnienia. Trzeba też sprawdzić, czy podłokietniki nie ruszają się pod naciskiem, a oparcie nie ugina się zbyt mocno.

Tapicerka zwykle nadaje się do wymiany. Stara gąbka bywa zgnieciona, a tkanina przetarta i odbarwiona. Przyjrzyj się też pasom i sprężynom pod siedziskiem. Jeśli zapadają się lub wystają, konieczna będzie wymiana. To dobry moment, żeby zrobić zdjęcia konstrukcji. Później ułatwią składanie fotela.

Co przygotować przed startem?

Przed rozebraniem mebla warto przygotować podstawowy zestaw narzędzi i materiałów. Dzięki temu praca idzie szybciej, a Ty nie przerywasz jej co chwilę, bo brakuje jakiegoś drobiazgu. Do renowacji przydają się między innymi takie rzeczy:

• zwykły i gumowy młotek, płaski i krzyżakowy śrubokręt, kombinerki,
• zszywacz tapicerski z zapasem zszywek,
• papier ścierny o różnej gradacji i gąbki ścierne,
• szpachla do drewna, klej stolarski, pędzle i wałek,
• nowe pasy tapicerskie lub taśma elastyczna, gąbka i owata,
• wybrana tkanina obiciowa oraz nici dopasowane kolorem.

W wielu przypadkach przyda się też bejca do drewna, lakier, olej lub farba do mebli. Warto kupić od razu rękawiczki i maseczkę przeciwpyłową. Pył ze starego lakieru nie jest przyjacielem ani płuc, ani skóry.

Im dokładniej zaplanujesz materiały i narzędzia, tym krócej fotel będzie rozebrany i nieużywany.

Jak rozebrać i przygotować fotel finka?

Rozkręcanie starego fotela może wydawać się trudne. W praktyce to spokojna, dość powtarzalna praca. Najważniejsze, żeby działać ostrożnie i wszystko dokumentować. Zdjęcia robione telefonem przy każdym etapie naprawdę ratują nerwy przy składaniu.

Demontaż tapicerki

Najpierw zdejmij poduszki siedziska i oparcia, jeśli są luźno położone. W wielu finkach całość jest jednak przytwierdzona zszywkami. Odwróć fotel do góry nogami, żeby dostać się do spodu. Zobaczysz tam pasy, listwy i wiele starych zszywek.

Stare zszywki najlepiej podważać wąskim śrubokrętem. Potem można je wyciągać kombinerkami. Nie szarp tkaniny, bo na jej krawędziach dobrze widać kształt oryginalnych elementów. Przyda się to później przy wycinaniu nowych części z wybranej tkaniny.

Rozkręcanie konstrukcji

Gdy tapicerka jest już zdjęta, łatwiej ocenić stan drewna. Wiele foteli ma stelaż połączony śrubami od wewnętrznej strony. Trzeba je kolejno odkręcić i odłożyć w pojemniku. Dzięki temu żadna śrubka nie zginie po drodze.

Jeśli elementy są sklejone, konieczne może być lekkie opukanie połączenia gumowym młotkiem. Robisz to delikatnie, krok po kroku. Celem jest rozdzielenie części, nie ich uszkodzenie. Gdy jeszcze trzyma stary klej, warto później oczyścić gniazda z resztek i nałożyć świeży.

Przygotowanie drewna do odnowienia

Oczyszczona konstrukcja zwykle ma liczne zarysowania i resztki lakieru. Najpierw warto przeszlifować drewno grubszym papierem. Potem przejść na drobniejszy. Dzięki temu powierzchnia staje się gładka, a jednocześnie dobrze przyjmie bejcę lub farbę.

Ubytki i pęknięcia można wypełnić szpachlą do drewna. Po wyschnięciu trzeba ją ponownie przeszlifować. Przy tej pracy łatwo przeoczyć małe szczeliny. Dobrze jest obejrzeć każdy element w mocnym, bocznym świetle. Nierówności od razu rzucają się w oczy.

Jak odnowić drewnianą konstrukcję?

Drewno w fotelu finka ma duży wpływ na odbiór całego mebla. Czasem wystarczy oczyścić i odświeżyć naturalny rysunek słojów. Czasem lepszy efekt daje całkowite przemalowanie na biało, czerń lub kolor nawiązujący do mebli sonoma. Wybór zależy od tego, gdzie fotel ma stanąć.

Przed nałożeniem nowego wykończenia warto odkurzyć konstrukcję i przetrzeć ją lekko wilgotną szmatką. Pył po szlifowaniu bywa bardzo drobny. Gdy zostanie na powierzchni, bejca lub lakier mogą tworzyć plamy albo zacieki.

Bejca, lakier czy farba?

Przy renowacji foteli często stosuje się bejcowanie drewna, a następnie lakier. Taki zestaw podkreśla słoje i daje naturalny efekt. Coraz popularniejsze są też oleje i woski. Z kolei farby kryjące pasują do nowoczesnych wnętrz w stylu skandynawskim, gdzie dominują jasne powierzchnie.

Dla porównania można zestawić podstawowe rodzaje wykończenia drewna:

Jeśli zależy Ci na efekcie zbliżonym do mebli w kolorze sonoma, dobrym wyborem bywa jasna bejca plus matowy lakier. Do wnętrz loftowych pasują ciemniejsze odcienie drewna albo kontrastowa czerń. Przy farbach dobrze sprawdzają się produkty przeznaczone do mebli. Mają zwiększoną odporność na ścieranie.

Jak nałożyć wybrane wykończenie?

Bejcę nakłada się najczęściej pędzlem lub miękką szmatką. Nadmiar warto zebrać po kilku minutach. Lakier najlepiej rozprowadzać cienkimi warstwami. Druga warstwa wchodzi w grę dopiero po wyschnięciu pierwszej. Pomiędzy nimi można delikatnie przeszlifować powierzchnię bardzo drobnym papierem.

Przy farbach kryjących liczy się równe rozprowadzenie produktu. Dobrze działa mały wałek gąbkowy. Pędzla można użyć tylko do trudno dostępnych miejsc. Zacieki lepiej usuwać od razu, zanim farba zaschnie. Dzięki temu powierzchnia ramy fotela będzie równomierna i miła w dotyku.

Cienkie, dobrze rozprowadzone warstwy wykończenia są trwalsze niż jedna gruba, która łatwo pęka i się łuszczy.

Jak wykonać nową tapicerkę krok po kroku?

Nowa tapicerka potrafi całkowicie odmienić stary fotel. Duże znaczenie ma tu zarówno wypełnienie, jak i tkanina. Solidne pasy i gąbka dają wygodę, a dobrze dobrany materiał obiciowy łączy fotel z resztą wnętrza. Wielu osobom zależy, żeby mebel pasował do jasnych mebli w stylu skandynawskim albo do bardziej surowego, stalowo‑drewnianego stylu loftowego.

Przy tapicerowaniu pomaga wcześniejsze zachowanie starych elementów. Stare pokrowce i kawałki gąbki działają jak gotowe szablony. Wystarczy przenieść ich kształt na nowe materiały z niewielkim zapasem na szwy i podwinięcia.

Pasy i wypełnienie

Na początku trzeba naprawić lub wymienić to, co znajduje się pod siedziskiem i oparciem. Do ramy przybija się nowe pasy tapicerskie albo mocuje taśmę elastyczną. Pasy naciąga się mocno, bo to one trzymają ciężar ciała. Za słabe naciągnięcie powoduje szybkie zapadanie się siedziska.

Na pasy układa się przyciętą gąbkę. W wielu finkach sprawdza się gęsta gąbka o grubości 6–10 centymetrów. Na gąbkę warto położyć cienką warstwę owaty. Dzięki temu krawędzie stają się miększe, a tkanina nie ociera się bezpośrednio o gąbkę. Całość można delikatnie przymocować klejem w sprayu, który stabilizuje warstwy przed nałożeniem materiału obiciowego.

Wycinanie i naciąganie tkaniny

Zanim sięgniesz po zszywacz tapicerski, dobrze jest ułożyć tkaninę na fotelu na sucho. Pozwala to sprawdzić kierunek wzoru i ewentualne łączenia. Materiał docina się tak, aby z każdej strony został zapas kilku centymetrów. Nadmiar obcina się dopiero po zakończeniu mocowania.

Tapicerowanie najwygodniej zaczynać od środka jednego boku. Zszywki wbija się kolejno po przeciwnej stronie, stale naciągając tkaninę. Boki wykańcza się na końcu. Rogi warto układać w równe zakładki. Dzięki temu nie tworzą się grube fałdy. Na koniec można zakryć spód fotela czarną fizeliną, żeby całość wyglądała estetycznie także od dołu.

Jak dobrać tkaninę obiciową?

Przy wyborze tkaniny liczy się nie tylko kolor. Istotna jest też gramatura, rodzaj splotu i odporność na ścieranie. Do fotela używanego codziennie warto wybrać materiał z wyższą klasą ścieralności. Informację o tym paramet­rze podaje test Martindale. Wyższa liczba cykli oznacza większą trwałość w kontakcie z ubraniami i drobnymi przedmiotami.

Ciemniejsze tkaniny dobrze maskują drobne zabrudzenia. Jasne rozjaśniają wnętrze i pasują do mebli w kolorze sonoma. Coraz więcej osób wybiera materiały o strukturze plecionki, które nawiązują do przytulnego stylu skandynawskiego. W loftowych aranżacjach często pojawiają się z kolei tkaniny przypominające skórę lub grubszą, surową wełnę.

Jak złożyć fotel i zadbać o efekt końcowy?

Po odnowieniu drewna i wykonaniu nowej tapicerki przychodzi moment składania. Najpierw warto połączyć na sucho wszystkie elementy ramy. Potem można wkręcić śruby i w razie potrzeby nałożyć klej na łączenia. Na końcu przykręca się siedzisko oraz oparcie. Zdjęcia wykonane na początku bardzo ułatwiają ten etap.

Gdy fotel stoi już stabilnie, warto zrobić ostatni przegląd. Czy wszystkie krawędzie tkaniny są równo podwinięte. Czy nigdzie nie wystają zszywki lub drzazgi. Czy kolor drewna dobrze współgra z resztą wyposażenia pokoju. Tak przygotowany fotel typu finka znów staje się wygodnym miejscem do czytania, pracy albo wieczornego odpoczynku.

Dobrze odnowiona finka potrafi stać się najmocniejszym akcentem salonu, nawet jeśli reszta mebli jest bardzo prosta.